غزلی تازه

اشاره:

پس از نزدیک به شش سال که از سرودن آخرین غزلم می‌گذشت این غزل را گفته‌ام. ‌‌ تقدیمش می‌کنم به «آن» که نمی‌توانستم برایش غزل بگویم. به خوبی و بدی،زیبایی و نازیبایی غزل نمی‌خواهم زیاد کار داشته باشم خوشی من همه از آمدنش است. امیدوارم راهنمایی‌های شما بتواند به بهتر شدنم کمک کند.

انگار در صدای خودم دیده بودمت

ای اتَفاق من! که نفهمیده بودمت

شاید تو بوده‌ای وسطِ شعرهای من

این سال‌ها و این همه نشنیده بودمت

پشت تمام پنجره‌ها سر کشیده‌ام

هر جای تلخ شهر که بوسیده بودمت

می‌خواستم بیایی تقویم مرده بود

می‌خواستم بگردم گردیده بودمت

تو بودی و نیودی و بودی چقدر من!

از هر دقیقه، ثانیه پرسیده بودمت

دور از تو! دورتر شده‌ام از قدم زدن

با تو اگر چه در رگ و «پیــ»چیده بودمت